"Book loving couple"
 |
| Kay tamis na wedding invitation |
Noong nabasa ko pa lang ‘yung
invitation, pakiramdam ko, binabasa ko ang sequel ng It’s a mens world, at sa
December 30, 2013 ang live na continuation. Na-excite ako lalo noong makita ko
ang,
Best man ng Bride, Elijah Sean Siy.
Alam kong magiging kakaiba talaga
ang kasalang ito.
at hindi ako nagkamali.
Bago ang kasal
Para akong sinapian ni Napoles noong
araw na iyon habang tinatanong ako ng tatay ko kung alam ko kung paano ako
makakarating sa pupuntahan kong kasalan noong araw na ‘yun.
“Hindi ko po alam.”
‘Yan lang halos ang sagot ko. Pero
dinugtungan ko pa ng, “May mapa naman ako!” Habang pagmamalaki kong ipinakita
ang mapa na nasa loob ng kulay orange kong invitation.
Pero noong halos nakabihis na ako,
bigla akong nanghina at kwinestiyon ang sarili kung bakit ko na naman naisip
makipagsapalaran mag-isa ng naka-dress—takaw tingin sa mga magnanakaw at
manyakis sa daan.
“Ayan, tapang-tapangan ka na naman! E paano kung maligaw ka?” sabi ng konsensiya ko.“E ‘di magtataxi ako, ‘yung MGE!” sagot nung isa pa na hindi ko na alam kung sino.
Sinigurado kong nasa loob ng bag ko
yung mapa, maiwan na lahat, ‘wag lang ang mapa.
Pagdating ko sa San Agustin Church,
manghang-mangha ako. Bigla kong na-realize na madalas naman ako dati sa may
bandang Intramuros, pero hindi ko alam na sa kabila ng pagiging moderno nito at
Mcdo sa may entrance, may natitira pa rin palang kwento at alaala ng nakaraan
sa pusod nito.
Hindi pa ako sure kung nasa tamang
lugar na ako, pero nakita ko si Ej. Si Ej ang laging clue ko sa mga ganitong
pagkakataon. Kapag nandoon siya, ibig sabihin, tama ang pinuntahan ko.
Naalala ko pa noong Aklatan 2013,
nakita ko si Ej, sinundan ko siya pero iningatan kong ‘wag magmukhang stalker,
para lang malaman kung nasaan si ms. Bev, na host pala ng event, pero sa labo
ng mata ko, hindi ko kaagad napansin.
Naghintay na muna ako para sa oras
na papasukin na ang Beb at Poy batch ng kasalan. Nagmasid ako sa paligid, sa mga taong dumadating. Masaya
silang lahat, excited. Wala man akong kakilala, maraming pamilyar na mukha
akong nakikita—mga writers, mga sikat na writers!
Habang naghihintay, may mga namigay
ng dyaryo na nakatuping parang isang envelope. Sa loob nun, may mga
heart-shaped confetti na ginupit mula sa pahina ng mga libro. Tuwang-tuwa ako,
dahil sobrang effort nung heart. Perfect heart! Hindi siya kagaya ng heart ko
na mukang apple na malapad. Heart talaga, at iyon ang ihahagis mamaya sa bagong
kasal.
 |
| Note on the confetti pouch |
Ilang minuto na ang nakalipas,
nakita ko na ang groom, si sir Poy, sa tapat ng pintuan. Maayos na maayos ang
buhok niya at naka-bow tie.
Maya-maya pa, may dumating na mini
bus. Ngumiti ako. Alam ko na kasi na ‘yun ang bridal car. Ang pinaka-unique na
bridal car na nakita ko. Isang mobile library na puno ng dekorasyon ng bulaklak
na gawa sa papel.
 |
| Mobile Library ng Museong Pambata/Bridal car ni ms. Bev |
May babaeng nakaputi sa loob,
tumatalon, kumakaway, dinidikit ang mukha sa salamin na akala mo walang
make-up. Siya ang bride, si ms. Bev. Noong nakaparada na ang mobile library,
saka nito binuksan ang bintana at sumigaw,
“Todo na ‘to!!!”
Walang duda. Ang bride nga talaga
‘yun.
Ang Kasalan
Habang ang lahat ay nag-aabang sa
isang mala-kwento sa libro na pagbukas ng pinto at paglabas ng bride papalakad
sa aisle, ako lang yata ang nakatingin sa harap—sa groom.
Sa mga ganitong pagkakataon, lagi
kong hinahanap ang reaksyon ng groom—ano kayang nararamdaman niya? Ano kaya ang
nasa isip niya? Masaya ba siya? Excited ba siya? Iiyak ba siya?
Nakatingin ako kay sir poy. Isang
malalim na paghinga ang ginawa niya, at saka uminom ng tubig. Parang ang haba
ng oras, parang pa-suspense pa bago tuluyang lumakad sa red carpet ang
pinakamagandang babae sa mata ni sir poy—at syempre para sa amin din sa araw na
iyon.
Paglakad ng bride, isang mala-angel Gabriel na boses
ang kumawala at nagsabog ng kakiligan sa buong simbahan.
“Panalangin ko sa habang buhay. Makapiling ka. Makasama ka. ‘Yan ang panalangin ko, wooh…”
‘tas natunaw ako.
Pero pinigilan ko, kasi hindi naman
ako 'yung bride.
Pero, ‘yun ang unang beses na
nakakita ako ng hinaharana ng groom 'yung bride habang naglalakad ito papalapit
sa kanya. Hay, kilig na dama hanggang lamang-loob.
“Sana naman ay nakikinig kaaaa. Kung aking sasabihing, minamahal kita-aaaa”
Tumingin na ako kay ms. Bev, at
natawa ng onti sa pagkaka-timing ng lyrics sa ginagawa niya. Panay kasi ang
linga niya sa mga audience. Ang ganda at simple lang ng gown niya, takaw-pansin
din ang bouquet na gawa sa papel, at isang personalized white rubber shoes na
nagtatago sa loob ng long gown niya.
Kalagitnaan ng aisle, saka siya
tumingin sa harap at nakapag-concentrate. Lingid sa kaalaman ng karamihan,
isang “emergency” pala ang nangyari.
Ito ang ipinost ni sir Poy sa
kanyang facebook account:
Ang hindi alam ng marami, may konting 'emergency' na nangyayari dito kaya na lang hindi kami nakafocus ng maayos sa misa. Nagdudugo kasi ang likod ng ulo ni Beb dahil sa biglang ipinasak na hairpin bago magbukas ang mga pinto ng simbahan. Hahaha. Kahit kailan comedy.
 |
| Photo by ms. Vivian Limpin (got it from sir Poy's fb account) |
Palabas ng simbahan, isinaboy na ang
heart-shaped na confetti sa bagong kasal. Hindi ko naihagis ‘yung sa akin. Ewan
ko ba, lumagpas na pala sila, hindi umabot ‘yung confetti ko.
Madaming nagpa-picture sa bagong
kasal, pati na mga foreigner na namamasyal doon, naengganyo sa paper bouquet at
personalized rubber shoes ni ms. Bev. Para pa silang naging tourist spot.
Bibong bibo naman si ms. Bev ng pagsabing,
“Enjoy your stay here in the Philippines!” (non verbatim)
 |
| Ms. Bev and her personalized shoes (di ko ma-rotate T.T) |
Sa gitna ng mga nagppicture, nakita
ako ni ms. Bev, nahiya akong makisabay sa mga nagpapapicture sa kanila na hindi
naman ako kakilala, so nagflying kiss na lang ako, sign ng ‘congrats’ ko. Pero
pagkatapos noong nth batch na ‘yun, na-solo ko sila sa picture, sa
camera ng iba!
‘Yan na nga ba ang isang rason kung
bakit dapat nagsama ako ng kahit isa lang. Para may magpicture sa akin.
Pagdating sa reception area,
makikita ang mga libro na ready nang ibenta anytime sa kanilang mini book fair.
Nasa gilid na rin ang sorbetes at cotton candy na akala ko noong una ay display
lang pero eat-all-you-can pala.
Pumila ako para malaman ang aking
table number. Number 11. May kasama pang bookmark na may pangalan ng bawat
bisita. Effort! Galing!
 |
| Personalized bookmark |
Sa table number 11 ko na-meet si
Giselle. ‘Yung nakita ko sa facebook na gumagawa ng mga hand-sewn at cute na
cute na mga book pouch, bookmarks, atbp.
At sa reception ko na nga nasaksihan
ang iba pang ka-unique-an ng kasalang ito. Book displays sa table, na may mga
paper-mini-bride-and-groom design, pretzels at iba pang mga cookies, at candy
buffet. Grabe, ikakamatay ko na talaga ang diabetes, at ready na ako doon.
 |
| Mini Beb at Poy table displays |
Ang design ng harap, gaya nga ng sinabi
ng mga host na si sir Eros at ms. Eris, ay tila preview ng kanilang
honeymoon—parang sala look-a-like dahil sa sofa, at mga bookshelves na
nakadesign sa paligid ng sofa. May mga chandelier-like design din na gawa sa
pages ng libro.
Libro, libro, libro. As in libro
everywhere, and I super love it!
 |
| Reception at Ramon Magsaysay Hall |
Sinimulan ang ceremony sa reception
ng pagpasok ng bagong kasal at pagbibigay ng kanilang mga vows, at ito talaga
ang pinaka tumatak sa akin na mga sinabi nila.
Poy: The moment I loved you… it never ends. There is always something new to love about you. Ang dami dami daming beses kitang minamahal.Bebang: Hindi ko inaakalang magkakaroon ako ng isang pamilya sa pamamagitan mo. Kasi noong una kitang Makita, mukha kang assassin… Pangako ko, susuportahan kita sa kahit na anong plano mo na may kinalaman sa libro.
Then, ang first dance nila ay hindi
ang traditional na slow dance. ‘Yung sa kanila ay parang dance revo na upbeat
music ng “Time of my life”—sila ang nagbigay ng aliw sa mga bisita.
Please watch this video. Tas isipin
niyo na lang, yung characters ay sila ms. Bev at sir Poy. Itong ito yung video
(yata) na ginayahan ng steps nila.
Marami pang mga cultural at
inspirational talents ang ipinakita during the program at talaga naming tatak
pinoy ang mga talentong ito na nagpapakitang napakayaman ng kultura natin.
Nakakatuwa rin na sa isang kasal ko pa nakita ang mga ganitong mga
pagtatanghal.
Nakakabilib, dahil hindi sa lahat ng pagkakataon, makakakita ka ng mga presentation na akala mo sa teatro mo lang pwede makita, o kaya tuwing independence day. Pero pwede na rin, kasi Rizal day naman. Pero iba pa rin talaga dahil wedding ang okasyon. Hindi lang puro pa-sweet ang tema, kumbaga sa tomato sauce ng spaghetti, pinoy style!
Nakakabilib, dahil hindi sa lahat ng pagkakataon, makakakita ka ng mga presentation na akala mo sa teatro mo lang pwede makita, o kaya tuwing independence day. Pero pwede na rin, kasi Rizal day naman. Pero iba pa rin talaga dahil wedding ang okasyon. Hindi lang puro pa-sweet ang tema, kumbaga sa tomato sauce ng spaghetti, pinoy style!
Isa rin sa nagpakilig sa hapon na
iyon ang isang Short Film na pinagbibidahan ng bagong kasal. Hindi lang ito
isang pre-nup video, isang short film pre-nup video na nagpapakita ng kwento ng
bagong mag-asawa. Ang title ng short film na ito ay, Bogambilya (directed by Jon Lazam).
Gustong gusto ko kung paanong
nagamit ang libro bilang representasyon ng buhay nila, at kung paanong ang
pagdating ng isa ang nagresulta sa isang pagbabago tungo sa isang happy ending
ng kwento. Hindi ko alam kung tama ‘yung pagkaka-interpret ko, pero sa ganoong
paraan ko naintindihan ang kwento, kung paano ito naging ‘pre-nup’—dahil ‘yun
ang kwento nila, bago ang kasalan.
Syempre, natapos ang event sa isang
pag-awit ni Ms. Mae Catibog ng Rosas ng Digma habang nagpe-perform si Ej ng Tai
Chi at Wushu.
Here's the SDE of the wedding (by idigitizer):
Very unique talaga ang kasalang ito. As in personalized ang tema. Tipong pang Beb at Poy lang ito, hindi pwedeng gayahin. Dahil bawat dekorasyon, bawat detalye mula sa wedding cord hanggang sa sapatos, sa bridal car, sa reception, sa book fair sa reception, sa candy buffet, sa sorbetes, sa cotton candy, lahat!
Lahat ng ‘yun, may mensahe at
sumasalim sa kanilang dalawa—sa kanilang hilig, gusto, pagkakapareho at
pagkakaiba. At higit sa lahat, ang kabuuan ng kasal ay nagpakita ng tunay na
pagkakaibigan, na hindi ko man alam ang buong kwento, alam kong ang mga taong
nakapaligid sa kanila ang mga tumulong upang maging successful ang isang
napaka-memorable na pangyayaring ito sa kanilang mga buhay.
Many waters cannot quench love; rivers cannot wash it away... Song of Songs 8:7a
=======================================================================
PS.
Nagpapasalamat po ako sa family na
nagpasabay sa akin sa MGE Taxi papuntang reception. Habang nagaabang ng taxi, may nakita akong MGE, kaya lang may sakay na pala. Bigla na lang akong hinintuan at
tinanong ako kung doon din ba sa reception ang punta ko. Sumagot ako ng oo, at inaya akong sumabay na lang sa kanila. Nag-isip ako in a
split second:
“Nasa harap, sa tabi ng driver naman yung lalaki, babae at bata ang nasa likod, madali lang ako makakatakas kung sakali man.”
Ako na talaga ang pinaka-paranoid na
kilala ko sa buong mundo. Pero feeling ko, bigay sila ni Lord para hindi ako
maligaw. Sorry, nakalimutan ko yung names nila, pero taga-MSU si sir na friend
ni ms. Bev. Nagturo din pala siya sa FEU dati kaya ang galing, may connection!
PS.
Sobrang na-inspire ako na makapunta
sa wedding na ito, kahit initially, hindi talaga ako invited. Hahahaha. Sobrang
na-inspire kasi ako sa love story nila. Basta, ang galing lang how everything
seems to be perfect for the both of them. Though there are rough times, normal
'yun sa isang relationship, they still ended up being together, forever. By
seeing this remarkable event personally, it made me believe in love,
again (maraming marami kasi akong hinanakit sa pag-ibig na 'yan! Hahahaha!)--that there is true love, and it comes in many forms--special someone,
family, friends, and it sums up the entire day of the wedding on the day of the one of the greatest writer and hero of our country.
